İnsan, çoğu zaman hayatın en değerli hazinesini fark etmeden tüketir: zamanı. Takvim yaprakları sessizce düşerken mevsimler birbirini kovalarken ve aynadaki yüz her geçen gün biraz daha değişirken “Ne zaman bu kadar büyüdüm?” ya da “Yıllar nasıl geçti?” sorusu zihnimizde yankılanır. Çünkü zaman, akıp giderken ses çıkarmaz.
Günlük telaşlar içinde sürekli bir yerlere yetişmeye çalışırız. İş, okul, sorumluluklar, gelecek kaygısı derken yaşamayı erteleriz. Mutlu olmayı bir sonraki maaşa, tatile, başarıya ya da doğru zamana bırakırız. Oysa beklediğimiz o “doğru zaman” çoğu zaman hiç gelmez. Biz geleceği planlarken bugün elimizden usulca kayıp gider.
Teknolojinin hızlandırdığı dünyada bu durum daha da belirgindir. Saatlerimizi ekranlarda geçirirken, sevdiklerimizle kurabileceğimiz gerçek bağları ihmal edebiliyoruz. Bir fotoğraf çekmek için yaşadığımız anı bölüyor, paylaşım yapmak uğruna anın kendisini kaçırıyoruz. Sonra dönüp baktığımızda elimizde binlerce fotoğraf oluyor ama gerçekten yaşanmış hissedilen anılar giderek azalıyor.
Oysa zamanın değeri, onu kaybetmeye başladığımızda anlaşılır. Çocukluğumuzun sokakları, birlikte güldüğümüz insanlar, anne babamızın genç halleri ve artık geri gelmeyecek nice an… Hepsi, zamanın ne kadar kıymetli olduğunu bize geç de olsa öğretir.
Belki de hayatın sırrı, zamanı durdurmaya çalışmak değil; onu fark ederek yaşamaktır. Bir fincan kahvenin kokusunu içine çekebilmek sevdiğin bir insanın gözlerine gerçekten bakabilmek gökyüzünü izlemek, teşekkür etmeyi ve özür dilemeyi ertelememek… Çünkü hayat, büyük olaylardan çok küçük anların toplamıdır.
Zaman durmayacak. Takvimler değişmeye, insanlar büyümeye ve hayat akmaya devam edecek. Önemli olan, yılların nasıl geçtiğini şaşkınlıkla sorgulamak yerine, her günün hakkını verebilmektir. Çünkü bir gün geriye dönüp baktığımızda, aslında ömrümüzü yıllar değil; fark ederek yaşadığımız anlar oluşturacaktır.
